**कस्तो अनुभूति हुन्छ** के हो त्यो, यस्तो हृदय बोक्नु जसको गहिराइ आफ्नै पात्रको मापलाई नाघेर जान्छ? सगरमाथा र प्रशान्त महासागरको गहिराइ दुवैको सीमा छ, र तिनले आफ्नो सीमा राम्ररी चिन्छन्। तर रिक्तता

**कस्तो अनुभूति हुन्छ**

के हो त्यो, यस्तो हृदय बोक्नु जसको गहिराइ
आफ्नै पात्रको मापलाई नाघेर जान्छ?
सगरमाथा र प्रशान्त महासागरको गहिराइ दुवैको
सीमा छ, र तिनले आफ्नो सीमा राम्ररी चिन्छन्।

तर रिक्तता बोकेको त्यो हृदयका लागि,
तिमी आफैँमा अथाह भए पनि,
संसारको सम्पूर्ण ज्ञान पिएर
एउटै अनन्त रातमा त्यसलाई आफ्नो बनाए पनि,
मौनताको अराजकता फेरि आइपुग्छ
र कुनै पनि प्रेतभन्दा बढी तिमीलाई सताउँछ।

के यो अपराध हो, यति कोमल हृदय बोक्नु
अनगिन्ती पापले छचल्किएको संसारमा,
कसैले पनि सहन नसक्ने पापहरूको?

म सोच्छु, चेतना किन दण्ड हो,
केवल एउटा भार मात्र किन होइन।
सबै कुरामाथि शंका गर्न नियुक्त मस्तिष्कहरू
किन अझै अर्थ खोज्छन्, राम्ररी जान्दाजान्दै
कि अर्थको अर्थ नै प्रयोजनहीन छ?