खस्र्याङ-मस्र्याङ

‘खस्र्याङ-मस्र्याङ’ शब्द आफैँमा एउटा ध्वनि, एउटा छामाइ र एउटा भित्री हलचल हो। यसले कुनै ठूलो आँधी वा गर्जनलाई होइन, बरु शान्त सतहमुनि चलिरहेको सुक्ष्म कम्पन, खुसुक्क हुने ससर-सुसुर, र मनको भित्री तहमा सल्बलाइरहने अनौठो उद्वेलनलाई सङ्केत गर्छ। : निबन्ध वा सिर्जनात्मक लेखनमा यसले बाहिरी संसारसँग भन्दा आफ्नै अन्तर्मनसँगको आन्तरिक संवादको ढाँचा लिन्छ। सोझो र सरल रेखामा बग्नुको साटो विचारहरू यताउता छरिने र पुनः जोडिने क्रम चलिरहन्छ। बाहिर शान्त र स्थिर देखिए पनि मानिस वा प्रकृतिको भित्री तहमा एउटा नदेखिने छटपटी, अनिश्चय वा नयाँ रूपान्तरणको खस्र्याङ-मस्र्याङ चलिरहेको हुन्छ।  यिनै कुराहरू म यसमा लेखिरहेको हुन्छु।