शीर्षक: म एक दिनका लागि हिमाल भएँ आज मेरो अस्तित्व साधारण मानव देहबाट उठेर धर्तीको सबैभन्दा उच्च, अचल र गौरवशाली प्रतीक—‘हिमाल’ बनेको छ। यो त केवल एक दिनको कल्पना मात्र थियो, तर यसबाट प्राप्त अनुभूति

शीर्षक: म एक दिनका लागि हिमाल भएँ

आज मेरो अस्तित्व साधारण मानव देहबाट उठेर धर्तीको सबैभन्दा उच्च, अचल र गौरवशाली प्रतीक—‘हिमाल’ बनेको छ। यो त केवल एक दिनको कल्पना मात्र थियो, तर यसबाट प्राप्त अनुभूति अनन्त कालसम्म मेरो चेतनासँगै रहनेछ।

जब म हिमाल भएँ, तब मैले अनुभव गरेको पहिलो कुरा थियो—स्थिरता र धैर्यको पराकाष्ठा। यो संसार पापदृष्टि, गति, भागदौड र क्षुद्र स्वार्थहरूमा अल्झिएको छ, तर मैले मौन रहेर आकाशको छातीमा अडिग उभिन सिकें। कुनै आँधी, कुनै तुफान र कुनै प्रहारले मेरो दृढतालाई डगमगाउन सकेन। यो मौनता कमजोरी होइन, बरु ब्रह्माण्डको विशाल सत्यको स्वीकारोक्ति हो।

अर्कोतर्फ, जब सूर्यको पहिलो किरण मेरो सेतो हिउँको मुकुटमा पर्‍यो, तब मलाई लाग्यो कि प्रकृतिले स्वयं मलाई आशीर्वाद दिइरहेको छ। त्यो सुनौलो रङ्गले मेरो कठोर चट्टानजस्तो हृदयलाई समेत कोमल बनाइदियो। तर त्यही सूर्यको तापले मेरो शरीरको केही अंश पग्लिएर तलतिर नदीको रूपमा बग्न थाल्यो। त्यहाँ मलाई एक गहिरो दार्शनिक सत्यको बोध भयो—त्याग र समर्पणबिना सृष्टिको कुनै अर्थ छैन। मैले आफ्नो अस्तित्वको हिमनद पगालेर फेदका करोडौँ जीवहरूको तिर्खा मेटें र खेतबारीमा जीवन सञ्चार गरें। वास्तविक महानता आफैँभित्र सीमित रहनुमा होइन, अपितु अरूका लागि समर्पित हुनुमा छ।

एकक्षणलाई मैले महसुस गरेँ कि हिमाल बन्नु कुनै अहङ्कारको विषय होइन, यो एउटा विराट उत्तरदायित्व हो। म युगौँदेखि इतिहासको साक्षी भएर उभिएको छु। मानव सभ्यताको उत्थान र पतन मैले नजिकबाट देखेको छु, तर जस्तोसुकै परिस्थतिमा पनि म जस्ताको तस्तै अविचल छु।

जब साँझ पर्‍यो र ताराहरू मेरा मस्तकतिर झुकेर कुरा गर्न थाले, तब मलाई स्पष्ट भयो—यो भौतिक शरीर त केवल क्षणिक हो, तर विचार, चेतना र प्रकृतिको यो एकरूपता अनन्त छ। एक दिनका लागि हिमाल बनेर मेरो जीवनको परिभाषा नै बदलिएको छ—अब म महसुस गर्छु कि उचाइ आकाशमा होइन, मनको विशालतामा हुन्छ।

योगी नारायण नाथ 

सुन्दर कञ्चन कोलोनी 

इटहरी१,सुनसरी

नेपाल