घर नफर्कनेहरु…!

सबैलाई-

नसिब

हुदैन अन्तिम समयमा

आफू सुतिरहने खाट।

हुदैन,

भाग्यमा आफू हुर्किएको आगनमा

अन्तिम सास।

-आफैले गोडमेल गरेर हुर्काएको

तुलसी को जल।

-आफ्नै जमिनमा हुर्किएको

बाँसको शैय्या मा अन्तिम यात्रा।

– आफ्नै हातले जम्मा गरेका दाउरा 

को आगो ।

सायद हुदैन।

– आफ्नै छिमेकी र साथिभाइ को काधमा,

घाट सम्म को यात्रा।

– छैन नियतिमा ,

जवानी को साक्षी-

नदिको अन्तिम स्पर्श।

मान्छेलाई थाहा छ।

एकदिन जानू छ,

कहिल्यै नफर्कने गरि।

थाहा हुदा हुँदै पनि 

मनको झोलामा सपना को पोको बोकेर ।

आखामा आशाको दियो बालेर ,

घर बाहिर निस्कन्छ मान्छे।

यता

घरमै छाडिएका एकथान सपनाहरु

बसिरहन्छन्।

उसको प्रतिक्षामा।

तर,

हरेक दिन

घरबाट निस्कने हरु 

घर नफर्किन पनि सक्छन्।