परिचय
आधुनिकतावाद करिब सन् १९०० देखि १९४५ सम्मको अवधिमा फैलिएको साहित्यिक-कलात्मक आन्दोलन हो। औद्योगीकरण, सहरीकरण र प्रथम विश्वयुद्धको मारले उन्नाइसौं शताब्दीको व्यवस्थित, भरपर्दो कथावाचनमाथिको विश्वास नै चकनाचूर पारिदिएपछि, लेखकहरूले त्यही खण्डित अनुभवलाई प्रतिबिम्बित गर्ने नयाँ कला-कौशल खोज्न थाले।
प्रमुख विशेषता
आधुनिकतावादी लेखनका प्रमुख पहिचान हुन् — खण्डित कथा-संरचना, चेतना-प्रवाह, पत्याउनै नसकिने कथावाचक, र अस्तव्यस्ततालाई आकार दिन प्राचीन मिथकको प्रयोग। टी.एस. इलियटको ‘द वेस्ट ल्यान्ड’, भर्जिनिया वुल्फको ‘मिसेज डालोवे’, र विलियम फल्कनरको ‘द साउन्ड एन्ड द फ्युरी’ यसका मानक उदाहरण हुन्।
उत्तरआधुनिकतावादसँगको सम्बन्ध
आधुनिकतावादले खण्डिततालाई व्यवस्थित गर्ने, अर्थ खोज्ने प्रयास गथ्र्यो — भले ती अर्थ अस्थिर नै किन नहोऊन्। यसपछि आएको उत्तरआधुनिकतावादले त्यो अर्थ खोज्ने प्रयासलाई नै अस्वीकार गर्दै, खण्डिततालाई आफैंमा अन्तिम सत्य ठान्यो।