अर्थ र प्रयोग
झ्याउरे नेपाली लोकगीत परम्पराबाट आएको एउटा गेय धुन तथा छन्द हो। १९२० र १९३० को दशकमा लक्ष्मीप्रसाद देवकोटा लगायतका कविहरूले शास्त्रीय संस्कृत छन्दको साटो यस्तै लोकधुनहरू आफ्ना कवितामा भित्र्याए, जसले नेपाली साहित्यलाई पृथक् राष्ट्रिय पहिचान दिन मद्दत गर्यो। देवकोटाको मुनामदन नेवारी बल्लाड “जी वय ला लछि मदुनी”बाट प्रेरित भई झ्याउरे धुनमै रचिएको हो।