Bikramaditya

Bikramaditya

—

चट्ट आकाशमा फिजारिएका ताराहरुलाई नियाल्दै बडो गम्भीरताका साथ कवि आफ्नो कविताको भावनामा डुबिर हेछ उसको कवितामा सुन्दर युवतीको बर्णन पाईदैन उसको कवितामा क्रान्तिको बिगुल घन्केको सुनिदैन उसको कवितामा प्रकृतीसंग मोहनी लगाएका दृश्यहरु देखीदैनन अनी भोका नाङ्गा गरीब पिडीतहरुको बिबेचना पाईदैन कुनै भौतिकशास्त्र वा रसायनशास्त्रको सिद्दान्तलाई आधार बनाएर उसले यो कबिता रचेको हैन उ सम्झन्छ कमजोर आईन्सटाईन हो तर उसले कुनै बिरोध जनाएको छैन न त कुनै बिद्वान या त कुनै गरीब किसान उसले कसैलाई पनि कबिताको भावना बनाएको छैन। सेक्सपीयरको सोनेटको सिको गर्दै उसले यो कबिता रचेको हैन छन्दको आकर्षणमा उसले शब्दहरुलाई बन्दि बनाएको छैन कसैले उसको कबितालाई मन पराउन या मन नपराउन उसले त्यसको प्रवाह गरेको छैन अनी कल्पनाको गहीराईबाट यथार्थको उचाईसम्म आइपुग्दा उ मुसुक्क हास्छ र छेवैमा राखिएको कविताको डायरी पल्टा उछ जाहा लेखीएको थियो कोसौ टाढा मेरो घर होस जाहा यि मानव नहुन र म रच्नेछु एउटा सुन्दर शहर बिक्रम आदित्य