कविता: अँध्यारोको साथी ‘दियो’
माटोको सानो पालामा, तेल र कपासको साथ,
चिरेर अँध्यारो रातलाई, छर्छ उज्यालो प्रभात।
तिहारको झिलिमिलीमा, आँगन सजाउने रहर,
आमाको आशीर्वाद बनी, चम्किन्छ हरेक घर।
जब जीवनका बाटाहरू, निराशाले ढाकिन्छन्,
आशाको सानो झिल्को बनी, मनका पीडा भाग्छन्।
आफू जलेर अरूलाई, प्रकाश दिने यसको बानी,
त्याग र समर्पणको, लेख्छ अमर कहानी।
हुरी र बतास चल्दा पनि, निभ्न मान्दैन कहिल्यै,
अँध्यारो कुनामा बलेर, मुस्कान छर्छ जहिल्यै।
साधारण माटोको रूप, तर महत्व कति ठूलो,
बनेर जीवनको दियो, हटाऔँ मनको धूलो।

Comments (1)
Nice