दियो

तिहारमा आँगनभरि झिलिमिली हुँदा मात्रै कहाँ बल्छ र दियो?
कहिलेकाहीँ कसैको आँसु पुछ्न पनि बल्छ दियो।
कसैले मन्दिरमा श्रद्धाले बाल्छ,
कसैले घरको देहलीमा समृद्धिको आशाले बाल्छ।
तर कसैले त आफ्नै मनको अँध्यारो हटाउन,
नदेखिने कुनामा एउटा सपना बाल्छ।
दियोको पनि आफ्नै पीडा हुँदो हो,
तेल सकिँदै जाँदा निभ्ने डर हुँदो हो।
तर उसले कहिल्यै आफ्नो पीडा सुनाउँदैन,
आँधीसँग लड्छ, अँध्यारोसँग हार मान्दैन।
कति जीवनहरू दियोजस्तै छन् यहाँ,
आफूभित्रको पीडा लुकाएर अरूका लागि बाँचेका छन् जहाँ।
कसैको घरमा चुलो बलोस् भनेर आफू भोकै बस्नेहरू,
कसैको मुहारमा हाँसो आओस् भनेर आफ्नै आँसु पिउनेहरू।
कहिलेकाहीँ एउटा सानो दियो नै काफी हुन्छ,
निराश मनलाई फेरि बाँच्ने साहस दिन।
हजारौँ ताराहरू आकाशमा चम्किए पनि,
अँध्यारो कोठामा एउटा दियो नै काफी हुन्छ।
त्यसैले मलाई दियो केवल माटोको भाँडो लाग्दैन,
यो त निस्वार्थ प्रेमको प्रतीक लाग्छ।
आफू समाप्त भएर पनि अरूलाई बाटो देखाउने,
यो त मानवताको सबैभन्दा सुन्दर परिचय लाग्छ।
आज तिहारमा दियो बाल्दा यति सम्झिनू,
कसैको जीवनमा पनि उज्यालो बनेर पुग्नू।
किनकि संसारलाई उज्यालो बनाउन सूर्य नै हुनुपर्छ भन्ने छैन,
कहिलेकाहीँ एउटा सानो दियो बने पुग्छ,
कसैको अँध्यारो जीवनमा आशाको किरण छर्न।
दियो हुनु भनेको बल्नु मात्रै होइन,
आफू जलेर पनि कसैको जीवन उज्यालो बनाउनु हो