अरूको स्पटलाइटतर्फ लेखिएका पत्रहरू
म अठार वर्षको छु—घाउ बुझ्न सक्ने उमेर, तर त्यसलाई ठीक नाम दिन नसक्ने। मानिसहरू सोध्छन्, दिनहरू कस्ता छन्, यो वर्ष कस्तो लाग्दैछ, हाई स्कुलले कस्तो व्यवहार गरिरहेको छ। म मुस्कुराउँछु, टाउको हल्लाउँछु, सुरक्षित वाक्यहरूमा उत्तर दिन्छु। तर भन्न चाहेको कुरा सरल र भारी छ: म हराएको छु। फिल्महरूमा देखिने जस्तो अन्त्यमा आफूलाई भेट्टाइने हराइ होइन, त्यो शान्त हराइ—जहाँ तिमी त्यस्ता गल्छीहरूमा हिँडिरहन्छौ, जुन तिम्रा पाइला नापेर बनाइएका नै हुँदैनन्।
हाई स्कुल अरू कसैको छाला लगाएको जस्तो लाग्छ। ठट्टा मेरो मुखमा फिट हुँदैनन्, महत्वाकांक्षा मेरा हातमा बस्दैनन्। उनीहरू भविष्यलाई नक्साका गन्तव्यझैँ कुरा गर्छन्, तर म त आफू यो बाटोमै जन्मनुपर्ने थियो कि थिएन भनेर पनि ठम्याउन सक्दिनँ। कक्षाकोठामा बसेर आफूलाई अनुवादको गल्तीझैँ महसुस गर्छु—उपस्थित, तर कहिल्यै ठ्याक्कै सही होइन।
तर उनलाई सोधियो भने—अचानक मसँग भाषा आउँछ।
आसक्तिले कहिले प्रेमको नक्कल गर्न थाल्छ, असुरक्षाले कहिले आफ्नै सास फेर्न सिक्छ—मलाई थाहा छैन। यत्ति थाहा छ, मेरा दिनहरू मेरा नभएका सूचनाहरूले नापिन्छन्। उनी अब अंकमा बाँच्छिन्—पाँच सय पन्चानब्बे लाइक र गन्दै—र म नपठाइएका विचारहरूमा। फेसबुक, इन्स्टाग्राम—सानासाना डिजिटल स्वर्ग जहाँ उनी तैरिरहेकी छिन्, नछुन सकिने, चम्किरहेकी। म मन्दिरमा पापीझैँ स्क्रोल गर्छु, आफ्नै सानोपनको चेतसहित।
उनी केही कमेन्टहरूलाई जवाफ दिन्छिन्। केही मात्र। नाम चिनेका, अनुहार नचाहेका। तस्बिरमा अग्ला देखिने, आत्मविश्वासमा ठूलो आवाज भएका केटाहरू। सिनियरहरू। चलचित्रहरूले डराउन सिकाएका केटाहरू—बाइक, कार, लापरवाह मुस्कान, गतिले भरिएका खल्ती। म उनीहरूलाई कतै रोकिँदै, इन्जिन अझै न्यानो, कल्पना गर्छु—र म चाहिँ माफी नमागी उभिन सिक्दैछु।
ईर्ष्या कुरूप शब्द हो, तर इमानदार लाग्छ। आगो बिना जलाउँछ, साक्षी बिना अपमानित गर्छ। मलाई आफू सबैभन्दा धेरै त्यतिबेला घृणा लाग्छ, जब म मेरो मूल्य ती पुरुषहरूसँग तौल्छु, जसलाई मेरो अस्तित्वकै थाहा छैन। अझ बढी घृणा तब लाग्छ, जब म हार्छु।
मैले मनोविज्ञान पढेको छु—कम्तिमा पीडामा शिक्षित महसुस हुने जति लेखहरू। भन्छन्, केटीहरू सिनियर मन पराउँछन्—परिपक्वता, सुरक्षा, हैसियत। विज्ञानले मेरो असुरक्षालाई प्रमाणझैँ बेरेर राखिदियो। चलचित्रहरूले त्यो पाठ दोहोर्याउँछन्, भाग्यझैँ लागु हुने गरी। सिद्धान्त र कथाबीच कतै मैले आफूलाई पहिले नै पराजित ठानेँ।
तिमीले कहिल्यै सहमति नदिएको दौडमा प्रतिस्पर्धा गर्नु कति थकाइ लाग्दो हुन्छ—कसैले बताउँदैन।
यो पुस्ता अचम्मको छ। सबै चिच्याइरहेका छन्—“म सबैभन्दा राम्रो”—र अहंकारका पहाडमा एक्लै उभिएका छन्। अरू फुसफुसाउँछन्—“म सबैभन्दा खराब”—र लाजका उपत्यकामा लुकेका छन्। दुवै अन्ततः एक्लै पर्छन्। मैले साथीहरूलाई यी दर्शनहरूबीच लोलकझैँ हल्लिँदै देखेको छु, गहिराइ नै दिशाजस्तो नाटक गर्दै।
कहिलेकाहीँ हामी एक्लोपनलाई अनन्यता ठान्छौँ, दुःखलाई बुद्धिमत्ता। घाउलाई रोमान्टिक बनाउँछौँ, किनकि निको हुनु धेरै साधारण लाग्छ।
राति म उनलाई सबै भन्न कल्पना गर्छु। सन्देशमा होइन—सन्देश धेरै साना हुन्छन्—तर पानामा। म भन्छु, मेरो असुरक्षा उनको सौन्दर्यबारे होइन, मेरो अदृश्यताबारे हो। मेरो ईर्ष्या धारिलो किनार लगाएको डर मात्र हो। म उनको ध्यान कब्जा गर्न चाहन्नँ—म केवल त्यसको योग्य हुन चाहन्छु।
तर शब्दहरू लेखिएसम्म कायर नै हुन्छन्।
त्यसैले म लेख्छु। जहाँ संवाद असफल भए, त्यहाँ वाक्यहरूलाई पुल बनाउँछु। कागजमा, एल्गोरिदमले मलाई रोक्दैनन्, राम्रो देखिने पुरुषहरूले बीचमै नछिर्ने। कागजमा, मन पराइने डर बिना म इमानदार हुन सक्छु। सायद त्यसैले मेरो यो पक्ष अन्वेषित रहन्छ—किनकि यसले प्रदर्शन गर्न अस्वीकार गर्छ।
म अठार वर्षको छु र सिक्दैछु—छानिन नपाउनु भनेको प्रेमयोग्य नहुनु होइन। लोकप्रियता ठूलो आवाज भएको कोठा मात्र हो, सत्यको मापन होइन। केही मानिस देखिएकाले चम्कन्छन्, अरू चुपचाप बलिरहेकाले।
यदि यो स्वीकारोक्ति हो भने, यसलाई नरम बनोस्। म असुरक्षित छु। म आसक्त छु। म ईर्ष्यालु छु। म हराएको छु। तर म ध्यान दिइरहेको छु—र त्यो केही मानवीयको सुरुआत जस्तो लाग्छ।
सायद कुनै दिन उनले यस्तै शब्दहरू पढ्नेछिन्, र क्षणभरि, अनावश्यक ईर्ष्या महसुस गर्नेछिन्—गहिराइप्रति, मौनप्रति, पीडालाई भाषा बनाउने केटाप्रति।
त्यतिन्जेलसम्म, म यहीँ छु—नदेखिएको, अपूरो, र अँ
ध्यारोबाट लेख्दै बाहिर निस्कँदै।

Comments (0)
No comments yet — be the first to say something.